Aan de naald

Ik dwing het niet af maar wacht, ook al duurt dat maar kort. Op het moment dat ik erover kan nadenken, op het moment dat ik tijd heb, komt het idee tevoorschijn; een specifiek idee voor het vervolg van wat ik aan het maken was. Tijdens het schrijven geldt hetzelfde voor de zinnen en de passages die elkaar opvolgen. Zoals bij oude langspeelplaten gaan enkele noten al zacht vooraf aan de daadwerkelijke start van de muziek, ‘aan de naald’ als het ware. Daarna schrijf ik ze ogenschijnlijk eenvoudig op. Dan begint het nummer, en onder mijn handen groeien alle delen tot een geheel.
Het is een fascinerend proces dat zich aan mij als iets nieuws openbaart. Nieuw – omdat ik altijd anders heb gewerkt. Het voelt aan als het wandelen over duistere en ondoorgrondelijke wegen en ik huiver soms maar bang ben ik niet. Want het zijn de wegen van de natuur. Onder mijn handen ontstaat leven, een noodzakelijke, niet te stoppen gang van geboorte en bloei – en uiteindelijk naar verval en dood. Het lot ligt in mijn handen.