Andermans handen

Ondertussen heb ik, in januari, het hoogste punt bereikt. Na drie jaar schrijven heb ik het casco van mijn nieuwe roman gereed. 70.800 woorden, 45 hoofdstukken, 172 pagina’s manuscript. Het is te herkennen als een huis, al zitten er nog geen ramen in, zijn de muren nog niet geïsoleerd en wordt er over de inrichting nog verder nagedacht. Heeft het al zin om de vlag te hijsen? De roman kan nog sterk veranderen; personages kunnen nog nieuwe belevenissen en voorgeschiedenissen krijgen; er kunnen nog hoofdstukken verdwijnen en verschijnen, zelfs de titel staat nog niet vast. De kern van het verhaal staat echter op papier; wat ik zeker wilde vertellen, is opgeschreven. En vanaf nu is schrijven herschrijven, en dat is wat ik het liefste en snelste doe. Misschien een paar weken, misschien nog maanden, maar dat maakt me niet uit. Herschrijven – aan de lezer.
Eerst gaan we lezen, mijn uitgever en ik. Wat heb ik, naast zo’n 700 blogstukjes, de afgelopen jaren gemaakt? Ik weet het zelf ook niet precies. Ik lees, over meerdere dagen verspreid, nu dus mijn eigen boek – dat nog geen boek is. En ik ben verrast, alsof het uit andermans handen komt.