De metafoor

Zes dagen films zien op het Internationaal Film Festival Rotterdam betekent: zes dagen schrijven over film.

In de Iraanse film Taboor (Vahid Vakilifar, 2012) volgen we een dag uit het leven van een ongediertebestrijder in Teheran. Over verlaten snelwegen in de nacht, in liftkokers en trappenhuizen, in kelders, binnenplaatsen, achterkamers en tunnels. Een ongediertebestrijder die langzaam maar zeker doodgaat omdat hij in een ziekmakende, radioactieve omgeving leeft. Hij draagt beschermende kleding, slaapt hij in een cabine buiten de stad die geheel geïsoleerd is en reinigt zich zorgvuldig; hij bezoekt doktoren die merkwaardige medische methoden op hem los laten, maar het mag allemaal niet baten. De straling vreet hem van binnen op. Gesprekken heeft hij niet, hij doet zijn werk, zwijgt en lijdt.

Taboor is één lange, kafkaeske en tragische maar prachtige metafoor. De enige verlichting, het enige vertier voor de ongediertebestrijder zijn de ritjes in de ‘5D’ simulator. Uiteindelijk legt hij zichzelf in foetushouding te sterven op een bed; een eenzame, zwijgende Brahmaan, met uitzicht op Teheran bij dageraad. Dat dit in Iran door de censuur kwam, zegt alles over de stupiditeit van censuur. Waarvoor dank.