Archief voor september 2016

Het paste op een onverwachte, eigenaardige manier precies bij elkaar: de tentoonstelling Licht van Frank de Wit en de locatie; de vijftiende verdieping van de Antwerpse A-toren. Een leeggeruimd kantoorgebouw vlakbij het Centraal Station en ogenschijnlijk vrij traditionele, realistische schilderijen. Hoewel hij zichzelf typeert als een ‘hedendaagse realistische schilder’ kan Frank gelden als een mooi voorbeeld van hoe je juist door kunstmatigheid (een plat vlak, verf – soms in abstracte vegen) de natuurlijke werkelijkheid dichter benadert. Hij beeldt niet af, hij verwerkt niet alleen het zichtbare maar ook het onzichtbare in de verf. Zijn gevoel en zijn persoonlijke verbondenheid met het onderwerp komen dwars door het pigment en de olie heen. Afhankelijk van je afstand tot het schilderij verandert kunstmatigheid in realiteit. Je ziet niet wat je ziet, je ziet veel meer.

Voor het uitzicht over de stad gold iets dergelijks. Ik ben geen grote liefhebber van uitzicht, al is het maar vanwege mijn hoogtevrees. De ervaring in de A-toren was een uitzondering, misschien omdat ik een zwak voor Antwerpen heb. De vijftiende verdieping gaf nog net mooi zicht op het reilen en zeilen in de straat, het dagelijks verkeer. Op de twintigste verdieping was dat al stukken minder. Daar was ook een tentoonstelling maar die was dan ook veel minder interessant.

Licht van alleskunner Frank de Wit is nog te zien tot 18 september. Alles is tijdelijk, ook de toegang tot de kantoortoren die op het punt staat gerenoveerd te worden. Ga er dus maar snel naar toe.

Als ik erop aangedrongen had, was het misschien best mogelijk geweest om een blik te werpen in kamer 346 van hotel Roma in Turijn. Dan hadden we het krappe, benauwde vertrek kunnen betreden, de lage klassieke roodleren fauteuil kunnen zien, de schrijftafel en de bakelieten telefoon aan de muur waarmee de Italiaanse schrijver Cesare Pavese op de avond voor zijn dood tevergeefs geprobeerd had een vrouw bereid te vinden om met hem uit eten te gaan. De kamer waarin hij in de nacht naar 27 augustus 1950 begonnen was aan zijn lange reis naar het dodenrijk, in een spreekwoordelijke slaaptrein, dankzij een stapeltje pillen. Ik durfde echter niet, lichtelijk beschaamd vanwege mijn absurde pelgrimage in het spoor van deze door mij zo bewonderde schrijver. Maar we troffen nergens in het hotel een plaquette of een foto aan, niet eens een boek dat herinnerde aan Pavese. Misschien wilde men zich zijn, overigens nogal langdurige, verblijf of zijn tragische lot niet meer herinneren. Het kon ook zijn dat het juist opperste discretie was – zowel ten opzichte van de betreurde auteur als tegenover nieuwe gasten die in kamer 346 wilden slapen, onwetend van de voorgeschiedenis. Dus bleef ik even, heel even maar zwijgend stilstaan voor de deur. Tegen de schoonmaaksters op de gang zei ik desgevraagd dat ik op zoek was naar kamer 346. Waarom vertelde ik niet. Dat ik de kamer gevonden had ook niet. En ik ging er niet naar binnen. We liepen terug, naar onze eigen kamer, die nummer 463 had. Een goocheltruc van het toeval.